- Artysta to wolny zawód. Miał Pan takie chwile, że brakowało Panu pieniędzy na chleb, opłacenie czynszu?
- Na przełomie lat 50-tych i 60-tych remontowałem strych w moim mieszkaniu i ta renowacja pochłonęła dużo pieniędzy.

- Miał Pan do spłacenia między innymi dług za zamontowanie kaloryferów.
- Tak, ale wziąłem udział w konkursie, wygrałem go i miałem na spłatę. To był konkurs na zrobienie plakatu promującego zbieranie makulatury. Pamiętam, że przygotowałem plakat z hasłem: „Jeden zbiera znaczki pocztowe, a ja odpadki użytkowe”.

- Jako artysta, pracuje Pan na zlecenie. Czy firmy, dla których Pan pracuje, ingerują w Pańskie dzieło. Zgadza się Pan na takie interwencje?

Kiedy Kazimierz Dejmek wystawiał w 1965 r. w Teatrze Narodowym „Żywot Józefa”, poproszono mnie o namalowanie plakatu promującego tę sztukę. Przygotowałem go i pokazałem Dejmkowi z prośbą o jego opinię. On odpowiedział: „Ale co mam Ci powiedzieć? Ja się na tym nie znam. To ty jesteś artystą”. I raczej staram się pracować z takimi klientami. Zazwyczaj odmawiam tym, którzy sami dobrze wiedzą jak ma wyglądać plakat. Uważam, że w takich przypadkach moje zaangażowanie jest niepotrzebne.

- Jest Pan jednym z największych twórców plakatu na świecie. A jak Pan ocenia reklamę zewnętrzną?
- Te plakaty mi się nie podobają. Często są amatorskie. Wszystkie są takie same.

- Takie same? Przecież są ich tysiące i każdy jest inny.
- Tak, ale one się niczym nie wyróżniają. Ja pamiętam plakaty z lat 50., a nie pamiętam tych, które dziś widziałem na Krakowskim Przedmieściu. Mnie się najbardziej podoba profesjonalna reklama zewnętrzna w USA – w Nowym Jorku, w Las Vegas.

- A jaki ma być dobry plakat?
- Ma przekonywać prostotą. Im mniej treści, tym większa szansa, że ktoś zechce to przeczytać.

- Jak Pan odpoczywa?
- Słucham jazzu. Lubię szukać, a raczej znajdować grzyby. Przyjemność sprawia mi chodzenie po lesie.

- A w jakim mieście jest Pan zakochany?
- W Nowym Jorku, to fantastyczne miasto. Chociaż coś mnie trzyma w Warszawie, to chyba słowiańska dusza.

- Co Pan ceni w ludziach?
Wiem, czego nie cenię – fanatyzmu. Najbardziej cenię uczciwość.

- Na zakończenie, proszę dać radę młodym artystom, którzy chcą odnieść sukces.
- Wierz w siebie, rób swoje i pamiętaj, że nie od razu odnosi się sukces.

(Rozmowę z prof. W. Świerzym prowadzili Magdalena Młudzik-Kędzia i Łukasz Witkowski)

Waldemar Świerzy:
Urodził się w 1931 roku w Katowicach. Ukończył Akademię Sztuk Pięknych w Krakowie. Pracował w Wydawnictwie Artystyczno-Graficznym w Warszawie, pełnił funkcję kierownika Pracowni Grafiki Projektowej w Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych w Poznaniu, objął Pracownię Plakatu na warszawskiej Akademii Sztuk Pięknych. Prowadził cykle wykładów dla grafików w Hawanie, Meksyku, Berlinie. W 1997 r. otrzymał tytuł Doktora Honoris Causa ASP w Krakowie. Jest laureatem wielu nagród. Jego prace znajdują się m.in. w zbiorach Stedelijk Museum w Amsterdamie, Kunstbiblothek w Berlinie, Ermitażu w Leningradzie, Institute of Contemporary Art w Londynie, Muzeum Narodowym w Poznaniu, Muzeum Plakatu w Wilanowie i wielu innych prestiżowych muzeach na świecie i w Polsce.
Jest jednym z twórców „polskiej szkoły plakatu” w z lat 60. i 70.  Sławę przyniosły mu plakaty z portretami muzyków, m.in. słynny cykl Wielkich Ludzi Jazzu. Tworzył okładki do płyt z muzyką poważną, a także plakaty promujące wydarzenia kulturalne.